Blogs


Heaven on earth: it really does exist 😍

 

Wauw wauw wauw, wat een onvergetelijke en fantastische ervaring was dit zeg; 5 dagen zeilen van Cartagena naar Panama via de San Blas eilanden. Ik denk niet dat ik eerder op zo’n prachtige plek ben geweest als op de San Blas. En wat een avontuur met zo’n zeilboot over de open zee! Vantevoren was ik behoorlijk zenuwachtig, want ik was bang dat ik 5 dagen groen en overgevend over de reling zou hangen. Uiteraard nam ik wel een doosje pillen mee, dus fingers crossed dat het zou werken. Dinsdagavond om 7 uur verzamelen we bij de boot. Iedereen heeft genoeg snacks en drinken meegenomen voor 5 dagen, dus we zijn ready to go. We zijn met een groep van 13 mensen uit Nederland, Duitsland en Zwitserland, allemaal tussen 29 en 41 jaar, dus een goeie match. De bemanning verteld ons voor vertrek dat we tegenwind hebben en golven van ca 2 meter hoog. Niet heel schokkend (voor hun) maar niet gunstig, dus we zullen lang onderweg zijn en de motor moeten gebruiken ipv de zeilen. Ze adviseren ons gelijk voor vertrek 2 pillen te nemen, want als je het niet gewend bent, kun je flink ziek worden. Rond 9 uur varen we de haven uit op weg naar de open zee. Het eerste uur zitten we met ze allen op het bovendek en zien de bewoonde wereld langzaam vervagen. Gek idee dat ik Colombia verlaat, ik sluit hiermee weer een hoofdstuk af van m’n reis: en het laatste hoofdstuk breekt aan. Zodra we op open zee komen moeten we allemaal naar beneden, want het is donker en er zijn golven en daarmee is het gevaarlijk voor ons. We gaan lekker naar bed. Gelukkig hebben Paddy en ik een slaapkamer achter op de boot, want voorin voel je de boot hard op de golven klappen. Bij ons is het wat minder heftig, maar ook wij liggen daar flink te schudden in ons bed. We liggen naast de motor die de hele nacht hard draait en het is bloedverziekend heet, dus het is even wennen...maar ik klaag niet…oh wacht, misschien een beetje πŸ˜‰. De pillen maken ons gelukkig slaperig, dus we worden uiteindelijk een soort van in slaap gewiegd. Zo raar gevoel hoe die boot tekeer gaat. ‘s Ochtends word ik wakker en denk: wow, nothing on the hand, voel me goed! Ik spring blij uit bed, vol enthousiasme. Maar na 2 minuten word ik een partijtje ziek, ik moet bijna kotsen. Ik ga gauw liggen en gooi er 2 pillen in. Later probeer ik weer op te staan, maar ik red het niet. Sommige zeggen dat het boven een stuk beter is, maar de weg naar boven is al een te grote opgave. Als ik lig voel ik me het beste, dus dat is wat ik doe. Ben sowieso goed in liggen al zeg ik het zelf πŸ˜‰. Uiteindelijk ben ik woensdag overdag een paar uurtjes bovendeks, een hele prestatie wel hoor πŸ’ͺ🏻. Zo'n rare gewaarwording: waar je ook kijkt, nergens is land te bekennen, oké ja logisch midden op zee πŸ˜‚, maar ik voel me heel klein en nietig en besef me dat we eigenlijk maar een heel klein onderdeeltje zijn op deze immens grote aardbol (Joe, lekker filosofisch wel)
Onderweg vangt de bemanning nog een jonge tonijn die gelijk gefileerd en in stukken gesneden wordt voor sushimi. Brrr, niet mijn ding, maar het is wel tof natuurlijk, verser kan niet. Woensdagnacht is het ook nog de hele nacht varen. Donderdagochtend voel ik me iets beter, dus ben zowaar weer even bovendeks.



 



 

 

Uiteindelijk meren we na een uur of 40 bij een eerste eilandje van de San Blas aan. Ik kom tot de conclusie dat ik van die 40 uur ruim 30 uur op bed gelegen heb. Haha, lekker uitgerust wel πŸ˜‚. 
Maar het was het allemaal waard, want jeetje wat is het hier oogverblindend mooi. De zon schijnt, de zee is felblauw, het strand hagelwit en overal palmbomen. Het is zo mooi dat ik eigenlijk vind dat zelfs de Malediven in het niet vallen hierbij. We zwemmen, snorkelen, drinken, dansen en genieten volop! We hebben ook echt de grootste lol met elkaar, wat een geluk dat we zo goed klikken. 

De zonsondergang is adembenemend, we zitten met z’n allen op het voordek en draaien prachtige muziek. ‘s Avonds hebben we een kampvuur op het strand terwijl we naar de sterrenhemel kijken. We hebben een heerlijk rustig nachtje: geen ronkende motor en geen geklots, halleluja.
De volgende ochtend is er weer een heerlijk ontbijtje gemaakt, het eten is elke keer superlekker! We varen ondertussen naar een volgend eilandje, ook hier snorkelen en zwemmen we weer. Met een klein groepje plof ik lekker op het strand neer onder een palmboom. De mannen maken wat kokosnoten open en samen eten/drinken we ze op. Ondertussen horen we steeds meer gegil en gelach op de boot. Als we later op de boot aankomen is de rest van de groep al hard aan de rum en flink bezopen! Wauw, en het is nog geen 12 uur πŸ˜‚. Na de lunch varen we naar een volgend eiland. Weer een pareltje. Hier blijven we de rest van de dag. Ik haak aan bij het beachvolleybal (noem me maar Sporty Spice πŸ™ƒ), leuk om weer eens te doen. Verder chill ik lekker op de boot. Ik lach me rot om Memo, de stille crewmember die losgeslagen is na een paar glazen rum πŸ˜‚ Geweldig! Eind van de middag is het weer tijd om te douchen…oh wacht, er is geen douche, dus achterop de boot helpen we elkaar met haren wassen met een tuinslang. Beetje behelpen, maar ik vind niks zo naar als een bos stro op m'n hoofd door het zeewater.  

 


 


 

 



‘s Avonds hebben we een bbq op het strand. Iedereen is inmiddels wat tammer na het pieken in de middag🀭. Er is ook een andere groep van dezelfde organisatie op het eiland en ik ben zo dankbaar dat ik daar niet bij ingedeeld was. Allemaal veel jonger en vrijgezel, dus die hebben een iets andere mindset zegmaar.
De volgende ochtend ga ik al om 5 uur op, want wil de zonsopgang zien. Heerlijk begin van de dag. We vertrekken bijtijds en gaan eerst naar het hoofdeiland waar we ‘entree’ moeten betalen aan de Kuna’s, de inheemse bevolking van de eilanden. Ook krijgen we onze paspoorten terug waar de stempels van Colombia en Panama in geregeld zijn. Er komt een bootje aan met een paar Kuna's; ze verkopen armbandjes. Ik wil er eentje, maar doordat ik geen 'Kuna' spreek koop ik er per ongeluk 2. Goed, zie het als supporten van de lokale bevolking 😊 
Daarna gaan we door naar weer een prachtig eiland. Hier blijven we de rest van de dag. Ik maak heel veel foto’s op de boot en probeer een instagramwaardig bommetje te maken. Valt nog niet mee dat schoonspringen en na 8 herkansingen begint het bijna op een workout te lijken πŸ˜… (dat zeg ik: noem me maar Sporty Spice) maar uiteindelijk is het gelukt πŸ˜‚ Amen. 


 


 


 


 



Goed, ik besluit me weer op belangrijkere zaken te richten: de Duitsers mooie Nederlandse woordjes leren: en dan vooral scheldwoorden natuurlijk, want zijn we stiekem niet allemaal eigenlijk gewoon 12-jarige in een grote-mensen-lichaam. Or is it just me πŸ˜‚? Ze zijn er in ieder geval erg blij mee en ik heb de grootste lol als ik het ze hoor zeggen. Dus win-win als je het mij vraagt. Eind van de middag vloeit de rum weer goed en ik neem ook eens een paar shotjes (granny gone wild). Na 3 shotjes hang ik al bijna in de mast, sterk spul zullen we maar zeggen πŸ˜‡. 
Na het eten varen we richting open zee en daarmee richting de haven van Puerto Lindo in Panama, onze eindbestemming. Het is een uur of 6 varen, dus het is weer tijd voor onze pilletjes πŸ˜‰. Ik ga rond 9 uur al naar bed, want merk dat ik slaperig word en een beetje misselijk van het geklots van de golven. De volgende ochtend word ik rond 6 uur wakker en als ik aan dek kom zie ik dat we in de haven liggen. Het is prachtig groen om ons heen en ik hoor allemaal vogels en brulapen. Yes, welcome back in PanamaπŸ˜ƒ  Wat is het hier toch mooi 😍. We ontbijten nog even met z'n allen en gaan dan met de shuttle naar de stad. Als ik rond 11 bij m’n hotel aankom kan ik gelukkig gelijk al inchecken, superfijn! Op m’n kamer log ik na 5 dagen weer in op de WiFi en kan weer fijn bijkletsen met iedereen. Het was heerlijk rustig op de boot qua telefoon, maar heb het stiekem behoorlijk gemist. Mijn ouders gelijk even gebeld en bijgekletst. 'Tot donderdag' zeiden we tegen elkaar…jeetje hé, het is gewoon bijna voorbij πŸ₯Ή ohhhhh ik ben zo dankbaar voor deze 3 maanden! Ik heb echt een onvergetelijke tijd gehad; geweldige plekken mogen ontdekken, mezelf beter leren kennen en fantastische mensen mogen ontmoeten. Een ervaring die ik nooit zal vergeten en ik denk een begin van een jaarlijks terugkerend soloavontuur (oké, niet elk jaar 3 maanden, dat is wat hoog gegrepen, maar ik ga zeker vaker alleen op reis)

Ik wil echt nog helemaal niet dat mijn reis ophoudt, het is zo te gek 😍 maar anderzijds natuurlijk ook weer heel fijn om iedereen thuis weer te zien.


Ik geniet nog even van de laatste momenten in het geweldige Panama! 
 

Tot snel 😘
 

Naam  
E-mail  
Onderwerp  
Bericht